ക്ലാസ് റുമില്‍ നിന്ന് മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ ഞങ്ങള്‍ ഇറങ്ങി, ഓഡിറ്റോ റിയത്തില്‍ ഒത്തുകൂടി. ഗുരുജനങ്ങള്‍ ഓരോരുത്തരായി എത്തിച്ചേര്‍ന്നു…… അവരെ സ്നേഹാദരങ്ങളോടെ ആനയിച്ചു. ഞങ്ങെളുടെ ഡീന്‍ സോമനാദ് അദ്ധ്യക്ഷനായി. എന് റ്റെ ബാച്ച് മെയിറ്റും, നല്ല കൂട്ടുകാരനുമായ മനോമോഹന്‍ അവതാരകനായി.

ആദ്യം ഓരോരുത്തരും കുടുംബത്തേയും, കുഞ്ഞുങ്ങളേയും പരിചയപ്പെടുത്തി. എല്ലാവരുടേയും കുട്ടികള്‍ നല്ല നിലയില്‍. കൂടുതല്‍ കുട്ടികളും എഞ്ചിനീയറിങ്ങ് ഫീല്‍ഡില്‍. മെഡിക്കല്‍ താല്‍പ്പര്യംപോര ( മുന്തിരിങ്ങ പുളിക്കും.)

എന്‍ റ്റെ ഊഴം എത്തി. ഞാനിതുവരെ പറയാതിരുന്ന രഹസ്യം ഞാന്‍ പുറത്തു വിട്ടു കോളേജില്‍ ചേര്‍ന്ന കാലം. ധാരാളം മാര്‍ക്കുമായി വന്ന് മേഴ്സിക്ക് മെഡിസിന്‍ കൈ എത്തും ദൂരത്ത്. എനിക്ക് കൈ എത്താ ദൂരത്ത്. മേഴ്സി പോയാല്‍ ഞാന്‍ തനിച്ചാകും. മേഴ്സിക്ക് മെഡിസിന്‍ കിട്ടല്ലേ …….. ഞാന്‍ മുട്ടിപ്പായി അപേക്ഷിച്ചു. (ക്രുരമായിപ്പോയി)

അരുംദാസ് ഭാര്യയും, മക്കളുമായെത്തി. ……. പരിചയപ്പെടുത്തിയപ്പോള്‍ എനിക്ക് ചിരിപൊട്ടി. ഫൈനലിയറില്‍ കൊക്കാലയില്‍ ഹോസ്പിറ്റല്‍ പ്രാക്ടീസിനെത്തിയതാണ് ഞങ്ങള്‍. ജോര്‍ജു സാറിന്‍ റ്റെ മുമ്പില്‍ പെട്ട എന്നേയും അരുമനേയും സാറ് പിടികൂടി. “ ഡാല്‍മേഷ്ന് റ്റെ (നായ) ക്യാറക്ടേസ് എന്തോക്കെ“? ചോദ്യം ഞങ്ങെളോടാണ്. അരുമന്‍ ആകാശത്തേക്കു നോക്കി. ഞാന്‍ തറയിലേക്കും. “ നാളെ റഫറു ചെയ്യതു വരണം.’“ സാറിന്‍ റ്റെ ഉഗ്ര ശാസനം. ഞാന്‍ അന്നു തന്നെ ലൈബ്രറിയില്‍ പോയി റഫറ് ചെയ്യ്തു . വെളുത്ത ശരീരത്തില്‍ കറുത്ത പൊട്ടുകള്‍. മെലിഞ്ഞ് ശരീരം. താരതമ്യേന നീണ്ട വാല്‍. ഞാന്‍ ഉരുവിട്ട് പടിച്ചു. അരുമന്‍ കാര്യമേ മറന്നു. പിറ്റേന്നാണ് ഓര്‍ത്തത്. “ലിസ്സേ റഫറു ചെയ്യ് തോ?” പരിഭ്രമത്തോടെ എന്നോടു ചോദിച്ചു. ഞാന്‍ പെട്ടെന്നു പറഞ്ഞു കൊടുത്തു. സാറിന്‍ റ്റെ മുമ്പില്‍ എന്നൊടു ചോദിച്ചോ എന്ന് ഭാവത്തില്‍ നിന്ന എന്നെ വിട്ട് പരുങ്ങലോടെ നിന്ന അരുമനെ സാറ് പിടിച്ചു. അരുമന്‍ പറയാന്‍ തുടങ്ങി “ നീണ്ട വാല്‍” (താരത മ്യേന പരിഭ്രമത്തില്‍ വിട്ടു പോയി.) ““പന്തീരാണ്ടു കൊല്ലം കുഴലിലിട്ടാലും നീളാത്തതാണ് പട്ടിയുടെ വാല്‍. “ സാറ് സംഹാരതാണ്ഡവമാടി. അരുമന്‍ എന്നോടു പിണങ്ങി. “അവളെന്നെ പറ്റിച്ചു“ പലരോടും പറഞ്ഞു നടന്നു. പിന്നീട് അരുമന്‍ ക്ലാസില്‍ വരുമ്പൊള്‍ അവളെന്നെ പറ്റിച്ചേ ………… അവളെന്നെ പറ്റിച്ചേ …….. അവളുടെ ……………….? കുട്ടികളുടെ കോറസ്സ് …………

ഉള്ളിലുയറന്ന് പൊട്ടിച്ചിരി ഞാന്‍ പണിപ്പെട്ടമര്‍ത്തി.

അടുത്തത് ഗുരുപൂജയായിരുന്നു. രാജ് മോഹന്‍ സാറ്, രാമചന്ദ്രന്‍ സാറ്, ശ്രീകുമാരന്‍ സാറ്, സോമന്‍ സാറ്, കുര്യ് ന്‍ തോമസ് സാറ്, ശാന്ത ടീച്ച് റ്, ഏലിയാസ് സാറ്, കൈമള്‍ സാറ്, ദേവസ്യാ സാറ്, വേണുഗോപാലന്‍ സാറ്, മുരളി സാറ്, രാജഗോപാല്‍ ന്‍ സാറ്, പ്ര് ഭാകരന്‍ സാറ്, ജോസ് സാറ് ……… ഞങ്ങ് ളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട ഗുരുക്കന്മ്മാര്‍… ഓരൊരുത്തര്‍ക്കും ഗുരുദക്ഷിണ നല്‍കി… ആദരവോടെ ………. പ്രത്യേകതകള്‍ ഏറേയുള്ള ഒരു നല്ല ബാച്ചായിരുന്നു ഞങ്ങെളുടേതെന്ന് പറഞ്ഞു. ഓരൊരുത്തരും പഴയ കാലം അയവിറക്കി. എത്രയൊ കുട്ടികള്‍ക്ക് അറിവു പകര്‍ന്നു ….. ഇതുപോലൊരു ഒത്തുകൂടലും, ഗുരുപൂജയും ആദ്യ അനുഭവമാണെന്ന് ഗുരുമുഖത്തുനിന്ന് കേട്ടപ്പോള്‍ ഇതിനായി പണിപ്പെട്ട ഞങ്ങ ളുടെ പ്രിയ ചങ്ങാതിമാരെ ഓര്‍ത്ത് അഭിമാനം തോന്നി.

സൈനിക സ്കുളിന്‍ റ്റെ പുത്രനും, സകലകലാവ ല്ല ഭനുമായ മോഹനചന്ദ്രന്‍ കലാപരിപാടികള്‍ക്ക് നേത്രുത്വം നല്‍കി.

രാജമോഹന്‍ സാറ് പാടി …… തിളങ്ങുന്ന തലയിളക്കി …..ഭാവതീവ്രതയോടെ ….. സാറിന്‍ റ്റെ മാസ്റ്റര്‍ പീസ് …… മുല്ലപ്പും പല്ലിലോ മുക്കുറ്റിക്കവിളിലോ …………. കലാവിരുന്നിനൊപ്പം രുചികരമായ വിരുന്നൊരുങ്ങി. പാതിരാവരെ നീണ്ട സ് നേഹ സംഗമം കഴിഞ്ഞ് വീടെത്തുമ്പോള്‍ പുലരാന്‍ ഏറേ നേരം ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നില്ല.

എല്ലാവരും തന്നെ കുടുംബസമേതം എത്തിയിരിക്കുന്നു. ഓരോ കുടുബവും എത്തുമ്പോള്‍ സംഘാടകരുടെ കണ്ണില്‍ ആഹ് ളാദ തിരയിളക്കം. ആദ്യത്തെ പരിപാടി ഞങ്ങള്‍ 4 വറഷം ഓടി നടന്ന് വിക്രുതികള്‍ കാണിച്ച കാമ്പസ് ഒന്നുകൂടി ചുറ്റിക്കറങ്ങുക. എത്ര സംഭവ ബഹുലമായിരുന്നു ആ 4 വറഷങ്ങള്‍ ……….. അന്ന് ഞങ്ങ ള്‍ 40 പേരായിരുന്നു.. ഇന്ന് കുടുംബവും, കുഞ്ഞുങ്ങളും ചേറന്നപ്പോള്‍ വലിയൊരാള്‍ ക്കൂട്ടമായിരിക്കുന്നു. ലിയോയും, ഗീവറഗ്ഗീസും മുന്നില്‍ നടന്ന് നേത്രുത്വം നല്‍കി. കോളേജും, കോഴി, താറാവ്, പശു, ആട് ഫാമുകളും, ഡയറിയും കയറിയിറങ്ങി. രസഗുള തന്ന് ഗീവറഗീസ് സല്‍ക്കരിച്ചു. പരിചയപ്പെട്ടും, തമാശ പറഞ്ഞും ഒടുവില്‍ ആണ്‍കുട്ടികളുടെ ഹോസ്റ്റലിന്റ്റെ കവാട്തിലെത്തി. അന്ന് തല ഉയറത്തി നോക്കാന്‍ പോലും ഭയപ്പെട്ടിരുന്ന ഭീകരുടെ കൂടാരം, എങ്കിലും മുറ്റത്ത് ഭംഗിയുളള പൂന്തോട്ടവും, പുല്ല് തകിടിയും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇന്ന് കാടു പിടിച്ച് ഹോസ്റ്റല്‍ പരിസരം, പൊട്ടിയ മതില്‍, പൊളിഞ്ഞ ജനലും, കതകും… ഹോസ്റ്റല്‍ ഒരു ഭാറഗവിനിലയം പോലെ…. സങ്കടം തോന്നി.

“മേഴ്സിയെവിടെ?” കാമ്പസില്‍ കാലു കുത്തിയതേ ഞാന്‍ ചോദിച്ച ചോദ്യം ആവറത്തിച്ചു. എല്ലാവരും ക്ലാസിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട വലിയ കുട്ടിയെ അന്വേഷിച്ചു.

“വരും. ഉടനെ വരും . 2 മണി മുതല്‍ ഞങ്ങള്‍ വിളിച്ചുകൊണ്ട് ഇരിക്കുകയാണ് . മേഴ്സി പറവാട്ടാനിയില്‍ നിന്ന് തിരിച്ചു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.” ഗീവറഗ്ഗീസ്. വൈകാതെ മേഴ്സിയും ഭറത്താവ് ജോസഫ് സാറുമെത്തി. സാറ് കുട്ടിയായ് മേഴ്സിയെ കെട്ടി? പ്രേമമൊന്നുമല്ല. മേഴ്സി ആ ടൈപ്പല്ല. 1973 ല്‍ ഞാന്‍ കണ്ട അതേ മേഴ്സി തന്നെ. ഒട്ടും വളറന്നിട്ടില്ല. .. ഒരു മാറ്റവുമില്ല.. കാലം കാര്യമായ മിനുക്കു പണികളൊന്നും ചെയ്യാത്ത ഒരാള്‍കൂടി ഞങ്ങളുടെ ഇടയിലുണ്ട് സോമനാദ് . ഞങ്ങള്‍ ഡീനെന്നു വിളിക്കും. ബി.എസ്. സി. കഴിഞ്ഞു വന്ന് സോമനാദിന് ഇന്നുള്ള കഷണ്ടി അന്നേയുണ്ട്. ഫസ്റ്റ് ഇയറില്‍ റാഗു ചെയ്യാന്‍ വന്ന് സീനിയേഴ്സ് “ഫാദറാണോ വന്നത് കുട്ടിയെവിടെ എന്നു ചോദിച്ചു. പരിഹസിച്ചു. .. ചിരിച്ച് അട്ടഹസിച്ചു . …. ഭയപ്പെടുത്തി. പേടിച്ചോടിയ സോമനാദ് പിന്നീടൊരിക്കലും ഹോസ്റ്റലില്‍ കാലു കുത്തിയില്ലെന്നെത് ചരിത്രം.

“ക്ലാസ് രൂമിലൊന്നിരിക്കണം.“ മനസ്സിലെ മോഹം ഞാന്‍ തുറന്നു പറഞ്ഞു. ബാക്കിയുള്ളവര്‍ ഏറ്റു പറഞ്ഞു.

താക്കോലിനായി സംഘാടകര്‍ പരക്കം പാഞ്ഞു. മൂന്നാം വറഷ ക്ലാസിറ്റെ താക്കോല്‍ കിട്ടി. തുറന്നതും എല്ലാവരും ആവേശത്തോടെ, നൊസ്റ്റാള്‍ജിയയോടെ ക്ലാസ് റുമിലേക്ക്…. കുടുംബവും, കുഞ്ഞുങ്ങളും പിന്നാലെ………ഞങ്ങളുടെ രാജകീയമായ വിശാലമായ ക്ലാസ് റും അവറക്ക് വിസ്മയമായി. മുഴുവന്‍ തടിയിലാണ്. ബെഞ്ചും, ഡസ്ക്കും ഒട്ടിച്ചേറന്ന് മൂന്നു വരികളായി. പടിപടിയായി പൊക്കം കൂടി വരുന്ന് രീതിയിലാണ് ക്രമീകരണം. ക്ലാസിലെ ഇടതു വശത്തെ മുന്‍പിലെത്തെ ബെഞ്ച്ച് അതായിരുന്നു എന് റ്റെയും മേഴ്സിയുടെയും എക്കാലത്തേയും ഇരിപ്പിടം. എല്ലാവരും അവരവരുടെ പഴയ സീറ്റിലിരുന്നു. എന്‍ റ്റെ മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞറിയിക്കാന്‍ പറ്റാത്ത സന്തോഷം തിര തല്ലി…….. എല്ലാവരുടേയും മനസ്സ് 30 വറഷങ്ങെള്‍ക്ക് പിന്നിലേക്കു പാഞ്ഞു……….

യാത്ര കെ. എസ്. ആറ്. റ്റി. സി. യിലാക്കി. കുറവിലങ്ങാട്ടുനിന്ന് 9 മണിക്കു പുറപ്പെട്ടു. കിട്ടിയത്

മണ്ണുത്തിയില്‍ സ്റ്റോപ്പുള്ള കോയമ്പത്തൂര്‍ ബസ് . ബസിറങ്ങിയതും മുമ്പില്‍ സുസ്മേരവദനനായി

താടി പോലും കറപ്പിച്ച് അരവിന്ദഘോഷ് . കുശലം പറഞ്ഞ് ഘോഷ് തിരക്കിട്ടു നടന്നു. …. …

‘“ ഘോഷ് നല്ല ചെറുപ്പമാണല്ലോ “ ഭറത്താവിന്റ്റെ കമന്റ്റ്.

“എന്റ്റെ പ്രായം”. ഞാന്‍ ഗമയില്‍ പറഞ്ഞു.

‘’ നിന്റ്റെ പ്രായം തോന്നില്ല. 10 വയസ്സ് കുറവ്. “ ഞാന്‍ ചമ്മി. ചുമ്മാ . തമാശ് ……

ഞാന്‍ ആശ്വസിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു.

വെറ്ററിനറി കോളോജിന്റ്റെ ഗെയിറ്റു കടന്നു. പ്രൌഡഗംഭീരയായി കോളേജ് തല ഉയറത്തി

നില്‍ക്കുന്നു. “ അമ്മേ “. ഞാനരിയാതെ വിളിച്ചുപോയി. ആ പാദങ്ങളില്‍ തൊട്ടു നമസ്ക്കരിച്ചു. 1973

ല്‍ അമ്മ ഉദരത്തില്‍ പേറിയത് 38ആണ്‍കുട്ടികളെയും, 2 പെണ്‍കുട്ടികളേയും ……. 4 വറഷം

നീണ്ട ഗറഭകാലം. 1977ല്‍ സുഖപ്രസവം. അവരില്‍ കുറച്ചുപേരെ അമ്മ കൂടെ നിറുത്തി.

ബാക്കിയുള്ളവരെ സ്വദേശ്ത്തും വിദേശത്തും അയച്ചു. ആഡിറ്റോറിയത്തിനു മുമ്പില്‍ നിരനിരയായി

കിടക്കുന്നു വിലപ്പിടിപ്പുള്ള സങ്കരയിനം കാറുകള്‍. ……… അമ്മ ജന്മ്മം നല്‍കുമ്പോള്‍ വെറും

സാധാരണക്കാരായിരുന്നു ഈ മക്കള്‍ … ഇന്ന് എല്ലാവറക്കും താമസിക്കാന്‍ രമ്യഹറമ്മ്യങ്ങള്‍ …

യാത്ര ചെയ്യാന്‍ ആറ്ഭാടകാറുകള്‍ …… എല്ലാം അമ്മയുടെ അനുഗ്രഹം. അന്ന് വിരയും,

ഗ്രഹണിയും പിടിച്ച് മെലിഞ്ഞുണങ്ങി ഒട്ടിയ കവിളുമായി ഇരുന്നിരുന്ന പലരുമിന്ന് വെളുത്തു

തടിച്ച് യുവകോമളമ്മാരായി മാറിയിരിക്കുന്നു. പ്രായമായപ്പോള്‍ എന്റ്റെ ക്ലാസ് മേറ്റ്സ്

കൂടുതല്‍ സുന്ദരമ്മാരായിരിക്കുന്നു.

“Together to the end” . കൂട്ടായ്മക്കൊരു തല വാചകം.

സ്റ്റേജ്, ഡെക്കറേഷേന്‍ , കലാപരിപാടി ‌…….. മനോമോഹനും, മജിദും.

ഗുരുക്കന്മ്മാരെ കണ്ട് പിടിത്തം ………. മേഴ്സി.

ഗുരുക്കന്മ്മാരെ ആനയിക്കാന്‍ ………. അര്‍വിന്ദഘോഷ്

ഏകോപനം ……….. ഗിരീഷും, ഗീവറ്ഗീസും

സിഡി എഡിറ്റിഗ് ………. ശ ശിയും, ശശീന്രനാദും, അരവിന്ദഘോഷും

മാസങ്ങള്‍ക്ക് മുമ്പ് തിയതി തീരുമാനിച്ചല്ലോ. 14/6ന്‍ ആദ്യയത്തേ കത്ത് . ആഗസ്

റ്റ് 11 ബ്ലോക്കു ചെയ്തിടുക. നമ്മള്‍ ഒത്തു കൂടുന്നു. 14/7 ന്‍ വീണ്ടും കത്ത് . ഫാമിലി

ഫോട്ടോ വേണം.കോളേജ് ദിനങ്ങളിലേ രസകരമോ, സങ്കടകരമോ, സംഭ്രമജനകമോ ആയ

അനുഭവങ്ങള്‍ എഴുതുക. 5/8ന്‍ വീണ്ടും ഓറമ്മക്കുറിപ്പ്. കത്തിനു പുറമെ എസ്.എം.എസ്.,

ഇ.മെയില്‍ മുറക്ക് വന്നുകൊണ്ടിരിന്നു. വിദേശത്തുള്ള എം.റ്റി.ജോസ്(മണ്ണുത്തി ജോസ്)

റ്റി. ജി.തോമസ്, സോമദാസ്, എന്നിവരെ കണ്ടെത്താന്‍ ഓറ്ക്കുട്ടു വഴി നടത്തിയ

ശ്രമങ്ങള ്‍ഫലം കണ്ടു. രവീന്ദ്രനേയും, അരുമദാസിനേയും കിട്ടാന്‍ ലശം ക്ലേശിച്ചു.

പഠിപ്പിച്ച അദ്ധ്യാപകരെയെല്ലാം ഓറത്തെടുത്തു. കാലയവനികക്കുള്ളില്‍ മറഞ്ഞ

ജോറജു സാറ്, നിറമ്മലന്‍ സാറ്, ജോറജുകുട്ടി സാറ്, വറമ്മ സാറ്, അബ്ദ്ദുള്ള സാറ്,

പൈലി സാറ്, നമ്പുതിരിസാറ്, അയ്യര്‍ സാറ് ………. ………. വേദനയോടെ കണക്കെടുത്തു.

ആദ്യത്തെ കത്തു വന്നപ്പോള്‍ത്തന്നെ ഞാന്‍ പതിനൊന്നാം തിയതി ബ്ലോക്കുചെയ്യ്

തു.ഞങ്ങളുടെ ഗ്രാജുവേഷറ്റെ മുപ്പതാം വാറഷികത്തിന ഞങ്ങള്‍ ക്ലാസ്മേറ്റ്സ്

ഒത്തു കൂടുന്ന വിവരം വീട്ടില്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ മോന്റ്റെ കമന്റ്റ് “ ഞങ്ങള്‍ ക്ലാസ് മേറ്റ്സ്

പാസ്സ് അവുട്ടായി രണ്ടാം വറഷം ഒത്തു കൂടാന്‍ നോക്കീട്ട് വന്നത് ആറു പേര്‍ .

പിന്നെയല്ലെ മുപ്പതു കൊല്ലം കഴിഞ്ഞ് . മൂന്ന് പേര്‍ വരില്ല. “മോന്‍ പരിഹസിച്ചു.

“കാണാം “ . ഞാനാ വെല്ലുവിളി ഏറ്റെടുത്തു.

ആഗസ്റ്റ് 11 വരാന്‍ ദിവസങ്ങളെണ്ണി. ……… ………..

“ നിങ്ങള്‍ ക്ലാസ്മേറ്റ്സ് കൂടുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ അവുട്ടോഫ് പ്ലേയിസാകും “ . ഭറത്താവ്

ഒഴിവാകാന്‍ ശ്രമിച്ചു. ഞാന്‍ ജെയിംസിറ്റെ ഭാര്യയും വെറ്ററിനറി ഡോക്ടറുമായ വത്സലയെ ചാക്കിട്ടു.

“എനിക്കും കൂട്ടില്ല്. ഞാന്‍ സാറിന്‍ കൂട്ടായിക്കോളാം “ . വത്സല . അങ്ങനെ ഭറത്താവ് സമ്മതിച്ചു.

മക്കള്‍. ……… ഒരാള്‍ക്ക് പണിത്തിരക്ക്. …….. ഒരാള്‍ക്ക് പരീക്ഷത്തിരക്ക് രണ്ടാളും ഒഴിവായി.

‌‌‌‌

ഞങ്ങള്‍ ക്ലാസ് മേറ്റ്സ് മണ്ണുത്തി വെറ്ററിനറി കോളേജില്‍ നിന്നും

പാസ് അവുട്ടായി 1977ല്‍ വേദനയോടെ വേറ്പിരിയുമ്പൊള്‍ ഒരു

വാക്കുണ്ടായിരുന്നു. നമ്മള്‍ എല്ലാ 5 വറഷം കൂടുമ്പഴും ഒത്തുകൂടും.

1982 ലെ ഞങ്ങ് ളുടെ ഒത്തുകൂടല്‍ എങ്ങെനെയൊ കേട്ടറിഞ്ഞാണത്രെ ലാല്‍

ജോസിന് ക്ലാസ് മേറ്റ്സ് സിനിമക്കുള്ള ക്ലു കിട്ടിത്.!!!??? . സിനിമക്കുളള

വിശദാംശങ്ങള്‍ ശേഖരിച്ചത് ഞങ്ങളുടെ അന്നത്തെയും, ഇന്നെത്തെയും,

എന്നത്തേയും സി. ആറ്. പി. (മോനിട്ടറ്) ഗീവറ്ഗീസിന്‍ നിന്ന്.???

( ആള്‍ അത്യാവശ്യം പുളു ഒക്കെ അടിക്കും )

73 ബാച്ച് ! മക്കളുടെ ഭാഷയില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ ഒരു ഒന്നൊന്നര ബാച്ച്!!!

രാ‍ജു, രഘു സഹോദങ്ങ് ള്‍ ദൈവത്തിന്‍ പ്രിയപ്പെട്ടെവരായപ്പോള്‍ ഞങ്ങളുടെ ദുഖം അണപൊട്ടി.

ഉന്നത പദവികളിലെത്തി ഏറേക്കാലം വകുപ്പ് തലവനായിരിക്കുമെന്ന് ഞങ്ങളു കൊതിച്ചിരുന്ന

സ്നേഹസമ്പന്നനായിരുന്ന ശ്രീധരന്റ്റെ വേറ്പാട് ഞങ്ങള്ക്ക് താങ്ങവുന്നതിലേറെ ആയിരുന്നു.

( സറ്ജറി ക്ലാസിലിരുന്ന് ഉറങ്ങിയ ശ്രീധരനെ ജോറ്ജു സാറ് പിടിച്ചു. ക്ലാസിലിരുന്ന് ഇനി ഉറങ്ങില്ലെന്ന ഡീനിറ്റെ കത്തില്ലാതെ ക്ലാസില്‍ കയറ്റില്ലെന്ന് ഉഗ്രപ്രതാപിയായ സാറ്. ….. ഡീന്‍ ചില്ലറയല്ല വിഷമിച്ചത്. )

വകുപ്പ് തലവന്‍ ക്ലാസ് മേറ്റാണെന്ന് പറഞ്ഞ് അഹങ്കരിക്കുന്ന ജൂനിയേഴ്സിനെ കാണുമ്പോള്‍

ഞങ്ങള്‍ ശ്രിധരനെ ഓറക്കും. ഞങ്ങളുടെ ശ്രീധരന്‍ ഇന്നും ഇരിക്കുമായിരുന്ന കസേര ………. ഞങ്ങളുടെ ദുഖം ഇരട്ടിക്കും.

“ നമ്മള്‍ പാസ് അവുട്ടായതിറ്റെ മുപ്പതാം വാറഷികം ആഘോ‍ഷിക്കുന്നു .” ഗീവറഗീസ് വിളിച്ചു

പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഞെട്ടി. . മുപ്പതു വറഷമോ??? മനസില്‍ ഞാനൊരു 22 കാരി. ഈശ്വരാ

വറഷങ്ങള്‍ പോയ പോക്കേ …….. ……. ………

മുപ്പതാം വാറഷികം ആഘോഷിക്കണമെന്ന ആശയം ഉദിച്ചത് ഗിരീഷിറ്റെ തലയില്‍. ഗീവറഗീസുമായി ആശയം പങ്കിട്ടു …… ഒരു കൊല്ലം തലയിലതു കൊണ്ടു നടന്നു രണ്ടാളും……….

2007 ഏപ്രിലില്‍ ത്രുശരിലെ ഹോട്ടല് മോട്ടീ മഹലില്‍ വച്ച് ഒത്തു കൂടിയ ക്ലാസ് മേറ്റ്സ്

തീരുമാനമെടുത്തു . 2007 ആഗസ്റ്റ് 11 ന്‍ നമ്മള്‍ ഒത്തുകൂടുന്നു. കുടുംബവും, കുഞ്ഞുങ്ങളുമായി, ഗുരുക്കനുമാരുമൊത്ത്.

Get the good will of the non dog owning public/neighbour.

Should not be lazy. Be active & give company to the dog.

Should not leave alone the dog all day.

Should be patient, kind,& firm with the dog.

Devote time for the dog.

Give enogh space for exercis

“പട്ടരില്‍ പൊട്ടനില്ല. പൊട്ടനാണ്‍ ജില്ലാ കളക്ടറാകുന്നതെന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ട് . എന്താ ആലീസിറ്റെ പട്ടി പൊട്ടനാണൊ?”

“അതാ എനിക്കു സംശയം .“

“എന്താണു കാര്യം ?”

“നല്ല ശൌര്യം ഉണ്ടല്ലൊന്ന് ഓറ ത്താ ഒരു ജെറ മന്‍ ഷെപ്പറഡ് പട്ടിയെ വാങ്ങീത്. 6 മാ സ മായി നല്ല കാശു മൊടക്ക് ഒണ്ടെ. ഇതു വരെ ഒന്ന് കൊരച്ചിട്ടില്ല. കിട്ടുന്‍ എല്ലാരോടും നല്ല സ്നേഹ മാ. ദ്വേഷ്യ മേയില്ല. “

“ആരാണ്‍ കിട്ടുനെ നോക്കുന്നതും തീറ്റ കൊടുക്കുന്നതും “

“ജോച്ചായന്‍ . എന്റ്റെ ഹസ്ബന്റ്റ് “.

“ആളെങ്ങനെ ശാന്ത സ്വഭാവം ആണോ? “

“പാ‍വ മാ. ദ്വേഷ്യ മേ ഇല്ല. എന്റ്റെ ഭാഗ്യം. എടുത്തു ചാട്ടമില്ല. വിനയത്തിലെ പിരിവുകാരോടും, ധറമ്മക്കാരോടു പോലും സംസാരിക്കു. ആരെന്തു പറഞ്ഞാലും വിശ്വസിക്കും, ആരേയും സഹായിക്കും. ഇങ്ങ നത്തെ സ്വഭാവം വച്ച് ഈ ഭൂമില്‍ ജീവിക്കാന്‍ വിഷ മമാ. മനുഷ്യര്‍ പറ്റിക്കൂന്നേ“

ആ‍ലീസിന്റ്റെ സംസാരം ചിരിയോടെ ഞാന്‍ കേട്ടിരുന്നു.

“വീടു കാക്കാനും, കള്ള മ്മാരെ പേടിപ്പിക്കാനും മിടുക്കുള്ള ഇന മാണെന്ന് പറഞ്ഞാ ഇവനെ മേടിച്ചത് . അച്ചായന്‍ കിട്ടൂനെ ജീവനാ. അവനു തീറ്റ കൊടുക്കുന്നതും, കുളിപ്പിക്കുന്നതും, ബ്രഷു ചെയ്യുന്നതുമൊക്കെ പുള്ളിക്കാരനാ . എന്നാ പറയാനാ അച്ചയനെപ്പൊലെ ഒരു പാവമായിപ്പോയി കിട്ടൂം. വളറത്തുന്ന ആളിന്റ്റെ സ്വഭാവം വരു മോ പട്ടിക്ക്?“ നിഷ്കളങ്കതയോടയായിരുന്നു ആലീസിറ്റെ ചോദ്യം.

“സ്വഭാവം കിട്ടിയില്ലെങ്കിലും , ഉടമയെ അനുകരിക്കും നായ്ക്കള്‍ . വീട്ടീല്‍ വരുന്നവരോടെല്ലാം നന്നായി പെരുമാറുന്നതെ കിട്ടു കാണുന്നുള്ളു . പിന്നെ അവനെന്തിന്‍ മോശമായി പെരുമാറണം. കുരച്ച് ആരെയെങ്കിലും പേടിപ്പിക്കണ്ട സാഹചര്യം കിട്ടു കാണുന്നില്ല. അതാണ്‍ കാര്യം. “

“എന്താണിങ്ങനെ?”

“ശൌര്യവും, ശൌര്യക്കുറവുമൊക്കെ പാരമ്പര്യമായി കിട്ടിന്നതാണ്‍. ഇന്‍ ബ്രീഡിങ്ങിലൂടെ ഉണ്ടാകുന്ന കുഞ്ഞിന്‍ ശൌര്യം കുറവായിരിക്കും. “

“അതെന്താണ്‍?”

“രക്തബന്ധമുള്ള മാതാപിതാക്കളില്‍ നിന്നു ജനിക്കുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങള്‍.“

“ജെറമന്‍ ഷെപ്പെറഡ് കൊരച്ചില്ലെങ്കിലും , ആരു ക്ണ്ടാലും പേടിക്കും.“ ഞാന്‍ആശ്വസിപ്പിച്ചു.

“അതു ശരിയാ. അവ്ന്‍ ആറു മാസമേ പ്രായം ഉള്ളെങ്കിലും നല്ല വളറച്ചയാ. അവന്‍ ചിരിച്ചോണ്ട് ആരടെയേലും അടുത്തോട്ടു ചെന്നാലും ആരുമൊന്നു പേടിക്കും. അതും ജോച്ചായ്നെപ്പോലെ തന്നെ.”

“അതെന്താ ?”

“അച്ചായന്‍ ആളു പാവമാണേലും, ആരു കണ്ടാലും ഒന്ന് ഞെട്ടും. പൊക്കം ആറ് രണ്ട്. വെയിറ്റ് 100 കിലോ കഴിഞ്ഞു. “ആലീസിന്റ്റെ മുഖത്ത് അഭിമാനം.

“ഇങ്ങനെയുള്ള നായ്ക്കള്‍ ഉടമസ്തന്‍ വീട്ടിലില്ലെങ്കില്‍ നന്നായി വീടു നോക്കിക്കോളും. വരുന്നവരെ അറിയുന്ന ഭാവം കാണിച്ചെന്നു വരില്ല. പട്ടിക്കൂട് ആളുകളെ അധികം കാണാതെ വീടിന്റ്റെ പിറകു വശത്തോട്ടു മാറ്റാം. പിന്നെ രാത്രിയില്‍ അഴിച്ചു വിട്ടാലും കിട്ടൂന്‍ ഉത്തരവാദിത്വം ഉണ്ടായിക്കോളും.“

“ശരി ഞാനൊന്നു ശ്രമിച്ചു നോക്കട്ടെ “

( 1) Responsible dogmanship demands that you commit youself to the interests of your dog . In return your efforts will be repaid by the dog many times over.

(2) You have to devote time & attention demanded of a responsible dog owner. In return the dog is devoting 24 hours every day for you & your family.

( 3) A bad owner can transform a very good dog to a noisy , destructive, agrressive dog.

( 4) Costly dogs are not always good. If you are financially weak go for cheaper one .

( 5) A good owner can train even a bad dog to a well balanced , well behaved one.

( 6) Pups & babies are alike , both are born innocent.

( 7) Dogs are far easy to train & control than your children

( when you spend money on your dog ( food, medicine, vets bill etc…. etc …..)

it is more than repaid by devotion & selfless love.

( 9) When you are in pain & tension, your blood pressure will shoot up , your dogs

company will bring it down like a magic pill.

“എനിക്ക് കൂടൊടെ വേണം, പൊട്ടിക്കാതെ “ കുട്ടി വാശി പിടിച്ചു കരഞ്ഞു.

“2 എണ്ണം കഴിക്കു മോളെ , വേണോങ്കില്‍ എത്ര വേണേലും അമ്മ തരാമെന്നു പറഞ്ഞില്ലേ” അമ്മ അനുനയിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു. കൂട്ടാക്കാതെ കുട്ടി കരച്ചില്‍ ഉച്ച്ത്തിലാക്കി. അമ്മയുടെ മനസലിഞ്ഞു. ബിസ്ക്കറ്റ് കൂടോടെ കൊടുത്തു. അമ്മ തോറ്റു. കുട്ടിയുടെ മുഖത്ത് വിജയഭാവം.

സൂസിയുടെ നായ ജാക്കിന് ചെവി വേദന പരിശോധിക്കാന്‍ ചെന്ന് തായിരുന്നു ഞാന്‍ .ചെവി ക്ലീന്‍ ചെയ്തു, ആന്റ്റിബയൊട്ടിക്കും, വേദന സംഹാരിയും നല്‍കി.

നായ്ക്കളുടെ ചെവി അഴ്ച യിലൊന്ന് ക്ലീന്‍ ചെയ്യണം . പ്രത്യേകിച്ച് രോമ മുളള , പൊങ്ങിയ , ചെവിയുള്ള ജെറ്മന്‍ ഷെപ്പറഡിനെ. അല്ലെങ്കില്‍ ഇതുപോലെ ഇന്‍ഫെക്ഷനാകും.“ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.

മടക്ക യാത്രയില്‍ ജാക്കായിരുന്നില് എന്‍ റ്റെ ചിന്തയില്‍ സൂസിയുടെ കുട്ടിയായിരുന്നു. എന്‍ റ്റെ ജീവിതത്തിലുണ്ടായ സമാന സംഭവവും, എന്‍ റ്റെ ചാച്ചന്‍ അതു കൈകാര്യം ചെയ്യ്ത രീതിയും അതെന്നെ പടിപ്പിച്ച പാടവും ഒറ്മ്മയിലേക്ക് ഒടിയെത്തി. നുര പൊട്ടിയ പൊട്ടിച്ചിരി ഞാന്‍ കടിച്ച് അമറത്തി.

ഞാന്‍ ഒന്നാം ക്ലാസില്‍ പടിക്കുന്ന് കാലം. ……………… …………. ………….

8 മക്കളില്‍ 7 മത്തവളായ ഞാന്‍ ചാച്ച്ന്‍ റ്റെയും അമ്മച്ചിയുടെയും ചെല്ല കുട്ടിയാണ് ( എന്ന് ഞാന്‍ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു ) പനി വന്നാല്‍ ഫിറ്റ്സ് വരും.. അതുകൊണ്ടെന്നെ തല്ലുകയൊ, ശാസിക്കുകയൊ പോലും ചെയ്യില്ല. ( പേടിച്ച് പനി വന്നാലൊ! ? )

ഒരു സാധാരണ കര്‍ഷകകുടുംബത്തിന്‍റ്റേതായഎല്ലാസന്തൊഷങ്ങ്ലും,സൌഭാഗ്യങ്ങളും സ്ങ്കടങ്ങ്ലും, ആകുലതകളും ഞങ്ങ്ലുടെ 10 അംഗ കുടുംബത്തിലുമുണ്ടായിരുന്നു.

“നേട്ടത്തില്‍ പാതി സൂക്ഷം, വരവറിയാതെ ചിലവു ചെയ്താല്‍ ഇരവു പകലു

കൂടാതെ എകാദശി നോക്കാം. “ ( മീനിങ്ങ് മനസിലായത് പക്ഷെ വര്‍ഷങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞ്. ) അമ്മ പതിവായി പറയുന്ന് ഡയലോഗ്.

പുട്ട്, ദോശ, കള്ളപ്പം പോലുള്ള പലഹാരങ്ങള്‍ വിരുന്നുകാര്‍ വരുമ്പൊഴൊ ,അപൂര്‍വങ്ങളില്‍ അപൂര്‍വം സാഹചര്യങ്ങളിലോ മാത്രമേ ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നുള്ളു.

അന്ന് പുട്ടുണ്ടാക്കിയ ഒരു പ്രത്യേക ദിവസമായിരിന്നു. പുട്ടിന്‍റ്റെ നിര്‍മാണപ്രക്രിയകള്‍ തുടക്കം മുതല്‍ വാച്ച് ചെയയ്ത് അമ്മച്ചിയുടെ പിന്നാലെ ഞാനുണ്ട്.

അവസാനം കാത്തിരുപ്പ് അവസാനിച്ചു. അമ്മ പുട്ട് വിളമ്പാന്‍ തുടങ്ങി. മൂപ്പനുസരിച്ച്, വയറിന്‍റ്റെ കപ്പാസിറ്റി അനുസരിച്ച് കാല്‍, അര, മൂന്നിലൊന്ന്, മുക്കാല്‍, മുഴുവന്‍ പൂട്ട് അങ്ങിനെയാണ് വിളമ്പി.യത് .എന്‍റ്റെ പ്ലേറ്റില്‍ കാല്‍ പൂട്ടും, 2 ഞാലിപ്പുവനും. മൂത്ത ചേട്ടന്‍റ്റെ പ്ലെറ്റില്‍ ചുവപ്പു കലറ്ന്ന് ചാര നിറത്തില്‍

( കറത്താര്യ്യനൊ, ചെമ്പാവൊ നെല്ലിന്‍റ്റെതാണ് പുട്ടുപൊടി ) നീണ്ടു നിവറന്ന് അങ്ങനെ കിടക്കുന്നു ആവി പറക്കുന്ന ഒരു കുറ്റിപുട്ട്. പുട്ടിന്‍റ്റെ കഴുത്തില്‍ തേങ്ങാപ്പീര കൊണ്ട് നെക്ക്ലേസ്, കാലില്‍ വെള്ളി പാദസ്വരം, അരയില്‍ വെള്ളി അരഞ്ഞാണം. പുട്ടിനോട് മുട്ടിഉരുമ്മി 5 പഴം.

ഈ അനീതി എനിക്കു സഹിക്കാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു. ഒരു പന്തിയില്‍

രണ്ട് ഊണ്. ഇതെന്തു നീതി? ഇതെന്തു ന്യായം? എന്‍റ്റെ കുഞ്ഞിച്ചോര തിളച്ചു. ………….. ………….

“എനിക്കു മുഴുവന്‍ പുട്ട് വേണം. “ ഞാന്‍ ചിണുങ്ങി .

“അതു കഴിക്ക് . കഴിച്ചു കഴിയുമ്പം തരാം.” അമ്മ അനുനയിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു.

“ പറ്റി്ല്ല . എനിക്കു മുഴുവന്‍ പുട്ട് വേണം “ എന്റ്റെ ഒച്ച ഉയര്‍ന്നു.

ചാച്ചന്‍ പത്രം വായിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ശാന്തശീലനും , മിതഭാഷിയുമാണ് ചാച്ചന്‍ ഒച്ചയും, ബഹളവും തീരെ ഇഷ്ട്മല്ല.

“ചെവി കേക്കട്ടെ”. ചാച്ചന്‍റ്റെ ആദ്യത്തെ വാണിംഗ് ഞാന്‍ കാര്യമാക്കിയില്ല.

“പ …..റ്റു…..കേ……ല…… ………………. എ……..നി………ക്കു …………വേ ….ണം………. ഞാന്‍ കരച്ചില്‍ ഉച്ചത്തിലാക്കി.

“ഞാനങ്ങോട്ട് എണീറ്റ് വരണൊ?” ചാച്ചന്‍റ്റെ രണ്ടാമത്തെ വാണിംഗും ഞാന്‍ അവഗണിച്ചു.

ഞാന്‍ കരച്ചിലിന്‍റ്റെ വോളിയം കൂട്ടി.

“ചാച്ചന് ദ്വേഷ്യം വരുന്നുണ്ടെ” അമ്മച്ചിയുടെ മുന്നറിയിപ്പും ഞാന്‍ അവഗണിച്ചു. ( ഞാന്‍ ചാച്ചന്‍റ്റെ ചെല്ലക്കുട്ടിയല്ലേ )

എന്‍ റ്റെ കരച്ചില്‍ അത്യുച്ച്ത്തിലായി ……. ……….. …………

പിന്നീടെല്ലാം പെട്ടെന്നായിരുന്നു. കണ്ണടച്ചു തുറക്കുന്ന് വേഗത്തില്‍ ……….

ചാച്ച് ന്‍ വന്നതും എന്‍ റ്റെ പ്ലെറ്റ് പുട്ടോടെ അകാശവാണിയായി…….. ……

മുററ ത്തെ പേര യുടെ പൊക്ക ത്തിലൂടേ പറമ്പിലേക്ക് . ………

“ച്ചിലും ……“ ………… പ്ലേറ്റ് പൊട്ടിച്ചിതറി. ……….. പുട്ട് പതിനായിരം കഷണങ്ങ്ലായി. …………. പഴം പറന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായി.

“ഇതെന്താണ്‍ പുട്ട് മഴയോ“? ആത്മഗതം പറഞ്ഞുകൊണ്ട് കൈസറ് ഓടി വന്ന്

പുട്ട് തരികള്‍ ഓരൊന്നായി തിന്നു.

വീട്ടില്‍ സൂചി വീണാല്‍ കേള്‍ക്കാവുന്ന് നിശബ്ദ്ത.

ചേച്ചിമാരും, ചേട്ടമ്മാരും അവരവരുട പുട്ട് പ്ലേറ്റുമായി മുറ്റ ത്തേക്ക് ഓടി. അവര്‍ അടക്കിപ്പിടിച്ച് തലതല്ലി ചിരിക്കുന്നതിന്‍റ്റെ മാറ്റൊലി എന്‍റ്റെ ചെവിയിലെത്തി. അതിലേറേ എന്നെ വിഷമിപ്പിച്ചത് ചിരിയടക്കാന്‍ പാടുപെട്ട് അടുക്കളയിലേക്ക് വലിഞ്ഞ അമ്മയുടെ മുഖം ആണ്.

“എന്നാലും എന്‍റ്റെ മനുഷേനേ നിങ്ങളാ  പ്ലേറ്റു പൊട്ടിച്ചല്ലോ“

ചാച്ച് ന്‍ അമ്മയെ ദ്വേഷ്യ ത്തിലൊന്നു നോക്കി.

എനിക്കു നന്നായി വിശക്കുന്നുണ്ട്. എന്നേ രഹസ്യമായി വിളിച്ച് അമ്മ പുട്ട് തരുമെന്ന് ഞാന്‍ വെറുതെ മോഹിച്ചു. ചാച്ച് ന്‍ റ്റെ ശിക്ഷയില്‍ വെള്ളം ചെര്‍ക്കാന്‍ അമ്മയെ കിട്ടില്ല്.

നാണക്കേടുകൊണ്ട് ആരുടെയും മുഖത്തു  നോക്കാന്‍മേല. ഞാന്‍ രണ്ടും കല്പിച്ച് പുറത്തിറങ്ങി. ചാമ്പയിലും പേരയിലും പരിശോധന നടത്തി . എന്‍റ്റെ പുട്ട് എന്നേ വിട്ട്  പറന്ന പോയ  വഴിയില്‍  നിന്ന  പേരയില്‍ പഴുത്ത പേരക്ക.. നാലെണ്ണം തിന്ന് പ്പോള്‍ എന്‍റ്റെ കുഞ്ഞു വയറ് നിറഞ്ഞു.

എന്നെക്കണ്ട് വാലാട്ടി ഓടി വന്ന കൈസറിനെ ഞാന്‍ കല്ലു പെറുക്കി എറിഞ്ഞ് അരിശം തിര്‍്തു.

പിന്നെ കുറെക്കാലം പുട്ട് ഉണ്ടാക്കാന്‍ തന്നെ അമ്മക്കു പേടിയായിരുന്നു. പുട്ടെന്ന് വാക്കു പോലും നിരോധിച്ചു.

പക്ഷേ പുട്ട് പറക്കുനനത് ആംഗ്യ ഭാഷയില്‍ കാണിച്ച് പിന്നിട് എത്രയോ കാലം എന്‍റ്റെ സഹോദരങങളെന്നെ റാഗു ചെയ്തിരിക്കുന്നു…………………………..